Soms is de beste interventie geen interventie

Ik heb altijd iets met water gehad.
Ik kom uit het westen van Curaçao. Mooiste stranden die er zijn. Als kind wist ik niet beter dan dat de zee gewoon daar was. Altijd.

Toen ik naar Rotterdam verhuisde, miste ik dat zonder het te beseffen. Op school spijbelde ik weleens. Dan ging ik naar het Zuiderpark. Grote vijver. Ik zat daar gewoon. Dacht na. Gooide wat steentjes in het water. Niemand die iets van me wilde. Tot op een dag mijn klas daar ook bleek te zijn. Een schoolactiviteit. Ik was betrapt.

Maar het water bleef trekken. In het buitenland zoek ik het altijd op. Een rivier, een strand, een beekje. Het maakt niet uit. Er is iets aan golven, aan stromend water, aan de stilte die het meebrengt. Iets wat ik nergens anders vind. Een van mijn favoriete nummers is Sittin’ On The Dock Of The Bay. Al zo lang ik me kan herinneren.

Tijdens mijn gevangenschap begreep ik pas hoe groot dat gemis was. Niet de vrijheid in het groot. Maar dat kleine. Even zitten aan het water. Niks hoeven. Niks moeten. Gewoon zijn. Nu vis ik aan de IJssel. Soms met de kinderen.

Het water heeft me nooit losgelaten. En ik het niet.

Een jongeman die ik begeleidde vertelde me over de onrust die hij ervaarde.

Ik vroeg hem: “Heb je weleens gevist?”

Een paar dagen later kwam hij naar me toe.
“Reynaldo, ik heb erover nagedacht wat je zei. Ik kom uit Banda Bou en we visten altijd. Nooit erover nagedacht dat ook in Nederland te gaan doen.”

Hij straalde.

Soms is de beste interventie geen interventie. Soms is het een herinnering aan wie je was voordat alles ingewikkeld werd.