In de spiegel

By Published On: 15/07/2020Categories: Columns

In de spiegel

Is het mogelijk om jezelf staande te houden als de grond onder je voeten vandaan lijkt te zakken? Dat vroeg ik mezelf vaak af toen ik in de cel zat. Want velen verwachten dat je staat: wees een man en zit je straf uit. Ze denken dat het om tijd gaat. Maar zelfs als gevangenisstraf enkel om tijd ging, dan gaat die toch anders dan in de buitenwereld. Toch zijn er gedetineerden die het wel lukt om te staan. Sommigen staan voor het eerst wanneer ze vastzitten en voor het eerst echt aan zichzelf gaan werken. Ik denk dat ik ook pas in de gevangenis ging staan, staan voor mezelf en waar ik in geloofde. En ik geloofde in een betere toekomst.

Toekomst

Onlangs vertelde mijn dochtertje dat ze binnenkort moest optreden. Toen ik haar vroeg waar de voorstelling zou plaatsvinden, zei ze: ‘In de Spiegel’. Ik moest erom lachen, mijn dochter heeft een goed gevoel voor humor. Maar toen vertelde haar moeder dat het theater echt zo heette: De Spiegel. Gek genoeg heb ik zelf in de gevangenis aardig wat ‘spiegel-uren’ gehad. Daarvoor moet je staan, want je zit nooit voor een spiegel en je ligt ook nooit voor een spiegel. Ik stond daar en vaak weigerde ik te zien wat ik zag. Want de man in de spiegel zat in de gevangenis, hij straalde dat zelfs uit. ‘Is dit de man die ze zien wanneer ik voor de rechtbank verschijn? Is dit de man die mijn dochtertje krijgt te zien wanneer zij op bezoek komt?’ Ik begon de tranen van mijn moeder te begrijpen. Tijdens het schrijven van deze column realiseer ik me hoe vaak ik bezig ben geweest met de toekomst, de periode na detentie. En dan bedenk ik me dat jezelf staande houden misschien helemaal geen keuze is, je doet het gewoon. Wat wel een keuze is, of je dat op een positieve manier doet of niet.

Staande houden

Er zijn duizenden manieren om jezelf staande te kunnen houden in de gevangenis, maar het begint altijd bij jezelf. Ik moest openstaan voor de ideeën van medegedetineerden die mij vooruit wilden helpen. Ik moest gewoon antwoord geven op de vraag die veel bewakers stelden: ‘Wat doe jij hier?’ Ik moest ook bevestigend antwoorden of knikken wanneer ze zeiden: ‘Jij hoort hier niet!’ In de tussentijd moest ik kijken totdat de spiegel een raam werd, of beter, een schilderij dat ik zelf mocht schilderen, om uiteindelijk zelfs de waarde van het schilderij zelf te kunnen bepalen. Gelukkig kan je in bijna alle gevangenissen een boek lezen. Sommige boeken hebben de kracht om je hele wezen te transformeren. Gek is dat, simpele letters zonder voedingswaarde die je toch de kracht geven om te kunnen staan. En wanneer je jezelf echt staande kan houden, dan zit je anders. Je zit anders bij bezoek, tijdens een gesprek met een functionaris of bij de rechtbank. Mijn dochter moest eens weten, ik heb vaak opgetreden ‘in de Spiegel’.

 

Reynaldo Adames

meer lezen...

De 18 Wetten
€ 14.99

Herstelgericht Detentie
€ 21.99

Dader
€ 7.99

Naar shop

Meer lezen...

Is het mogelijk om jezelf staande te houden als de grond onder je voeten vandaan lijkt te zakken? Dat vroeg ik mezelf vaak af toen ik in de cel zat. Want velen verwachten dat je staat: wees een man en zit je straf uit. Ze denken dat het om tijd gaat. Maar zelfs als gevangenisstraf enkel om tijd ging, dan gaat die toch anders dan in de buitenwereld. Toch zijn er gedetineerden die het wel lukt om te staan. Sommigen staan voor het eerst wanneer ze vastzitten en voor het eerst echt aan zichzelf gaan werken. Ik denk dat ik ook pas in de gevangenis ging staan, staan voor mezelf en waar ik in geloofde. En ik geloofde in een betere toekomst.

Toekomst

Onlangs vertelde mijn dochtertje dat ze binnenkort moest optreden. Toen ik haar vroeg waar de voorstelling zou plaatsvinden, zei ze: ‘In de Spiegel’. Ik moest erom lachen, mijn dochter heeft een goed gevoel voor humor. Maar toen vertelde haar moeder dat het theater echt zo heette: De Spiegel. Gek genoeg heb ik zelf in de gevangenis aardig wat ‘spiegel-uren’ gehad. Daarvoor moet je staan, want je zit nooit voor een spiegel en je ligt ook nooit voor een spiegel. Ik stond daar en vaak weigerde ik te zien wat ik zag. Want de man in de spiegel zat in de gevangenis, hij straalde dat zelfs uit. ‘Is dit de man die ze zien wanneer ik voor de rechtbank verschijn? Is dit de man die mijn dochtertje krijgt te zien wanneer zij op bezoek komt?’ Ik begon de tranen van mijn moeder te begrijpen. Tijdens het schrijven van deze column realiseer ik me hoe vaak ik bezig ben geweest met de toekomst, de periode na detentie. En dan bedenk ik me dat jezelf staande houden misschien helemaal geen keuze is, je doet het gewoon. Wat wel een keuze is, of je dat op een positieve manier doet of niet.

Staande houden

Er zijn duizenden manieren om jezelf staande te kunnen houden in de gevangenis, maar het begint altijd bij jezelf. Ik moest openstaan voor de ideeën van medegedetineerden die mij vooruit wilden helpen. Ik moest gewoon antwoord geven op de vraag die veel bewakers stelden: ‘Wat doe jij hier?’ Ik moest ook bevestigend antwoorden of knikken wanneer ze zeiden: ‘Jij hoort hier niet!’ In de tussentijd moest ik kijken totdat de spiegel een raam werd, of beter, een schilderij dat ik zelf mocht schilderen, om uiteindelijk zelfs de waarde van het schilderij zelf te kunnen bepalen. Gelukkig kan je in bijna alle gevangenissen een boek lezen. Sommige boeken hebben de kracht om je hele wezen te transformeren. Gek is dat, simpele letters zonder voedingswaarde die je toch de kracht geven om te kunnen staan. En wanneer je jezelf echt staande kan houden, dan zit je anders. Je zit anders bij bezoek, tijdens een gesprek met een functionaris of bij de rechtbank. Mijn dochter moest eens weten, ik heb vaak opgetreden ‘in de Spiegel’.

 

Meer lezen...